• امروز : سه شنبه, ۱۹ آبان , ۱۴۰۵
  • برابر با : Tuesday - 10 November - 2026

بایگانی‌ها یادداشت - پایگاه خبری تحلیلی صدای خاوران

انحرافات پنهان؛ وقتی طغیان غرایز بنیان خانواده و اجتماع را به زوال می‌کشاند

صدای خاوران-مرور خاطره تلخ زنی جوان که با داشتن همسر و دو فرزند، در دام ارتباطی پنهان گرفتار شد و در پی رسوایی آن، همسرش او را طرد کرد و از پذیرش فرزندان سر باز زد، تصویری عریان از این فاجعه است. آن زن ناچار به تنهایی در خانه‌ای اجاره‌ای سکنی گزید؛ خانه‌ای که دیری نپایید به مأمن مردهای هرزه تبدیل شد و دو کودک معصوم او در طوفانی از بی‌سرپناهی و تباهی مطلق رها شدند. این نمونه تلخ، تنها گوشه‌ای از عوارض هولناک روابط پنهان است که نسل‌ها را قربانی می‌کند. زناکار، طرف مقابل را شریک زندگی نمی‌داند، بلکه ابزاری برای اطفای شهوت می‌پندارد؛ امری که به شدت نظام اصیل تشکیل خانواده، تربیت نسل پاکدامن، تعهدات اجتماعی و حتی نظام دقیق ارث و نسب را از میان می‌برد و معمولاً با جرایم دیگری چون تهمت، تهدید، تجاوز و قتل گره می‌خورد.

چشم‌انتظاری افکارعمومی برای خروج پرونده‌های بزرگ از کما

چشم‌انتظاری افکارعمومی برای خروج پرونده‌های بزرگ از کما

صدای خاوران-نخستین پرونده داغ روی میز، طرح جامع گردشگری زیارتگاه سیدمرتضی(ع) است. سال‌هاست مدیران خرد و کلان، عنوان دهان‌پرکن «دومین شهر زیارتی استان» را پشت بلندگوها تکرار می‌کنند، بی‌آنکه ورودی و پیرامون این قطب معنوی کمترین تناسبی با چنین عنوانی داشته باشد. مسافران و زائرانی که پای در این بارگاه می‌گذارند، به جای حس آرامش و رفاه، با بحران اسکان، آشفتگی بصری، بهداشت نابسامان و معضل دیرپای سیستم فاضلاب و پساب‌های رهاشده روبه‌رو می‌شوند. بله، در چارت اداری متولی این طرح اداره اوقاف و امورخیریه و شهرداری است، اما تاریخ نشان داده ارجاع امور به اداره‌کل‌های استانی فرجامی جز فرسایش و بایگانی ندارد. مردم، فرماندار را رئیس عالیه شهرستان می‌دانند؛ انتظار بحق افکارعمومی تشکیل یک کارگروه عملیاتی با اختیارات تام و جدول زمان‌بندی شفاف است تا سرانجام تکلیف این منطقه گردشگری یک‌بار برای همیشه از باتلاق وعده‌ها رها شود.

«خیابان»، سرمایه ملی یا میدان تسویه حساب انتخاباتی؟

«خیابان»، سرمایه ملی یا میدان تسویه حساب انتخاباتی؟

صدای خاوران- امروز بیش از هر زمان دیگری به خیابانی نیاز داریم که در آن می‌توان از کشور دفاع کرد، اما برای دفاع از کشور به دیگری توهین نکرد. می‌توان دولت را نقد کرد، اما دولت را دشمن مردم ندانست. می‌توان با مذاکره مخالف بود، اما مذاکره‌کننده را خائن نخواند. می‌توان با سیاستی مخالف بود، اما مخالف آن سیاست را دشمن ایران معرفی نکرد. و می‌توان در دفاع از امنیت کشور به خیابان آمد، بدون آنکه خیابان را علیه بخشی از جامعه به کار گرفت. اما اگر تجمعی با «مرگ بر ترامپ» و «مرگ بر نتانیاهو» آغاز شود، اما سرانجام شعارش به «مرگ بر این مسئول» و «مرگ بر آن مسئول» برسد، باید از خود بپرسیم چه اتفاقی افتاده است. چگونه میدان مقابله با دشمن خارجی به میدان تسویه‌حساب داخلی تبدیل شده است؟ چگونه «وحدت» به ابزاری برای حذف مخالف تبدیل شده است؟ و چگونه خیابانی که می‌توانست تصویر همبستگی یک ملت را به نمایش بگذارد، به صحنه رقابت سیاسی و انتخاباتی تبدیل شده است؟ پاسخ به این پرسش‌ها برای آینده ایران اهمیت زیادی دارد. زیرا وقتی فقط یک جریان سیاسی در آن حق حضور، سخن گفتن و تعیین شعار داشته باشد، دیگر خیابانِ مردم نیست؛ میدان میتینگ سیاسی و انتخاباتی است.

تنگه هرمز، سرمایه‌ای که نباید بیهوده مصرف شود

تنگه هرمز، سرمایه‌ای که نباید بیهوده مصرف شود

صدای خاوران-ایران برای افزایش قدرت چانه‌زنی خود در برابر قدرت‌های بزرگ و کشورهای منطقه، به ابزارهایی بیش از توان نظامی نیاز دارد. جغرافیا یکی از مهم‌ترین این ابزارهاست. تنگه هرمز به ایران امکان می‌دهد در مذاکرات منطقه‌ای و بین‌المللی، وزن بیشتری داشته باشد؛ اما این وزن زمانی افزایش می‌یابد که ایران بتواند نشان دهد امنیت هرمز برای همه مهم است و ایران نیز در صورت تأمین منافع مشروع و امنیت خود، خواهان ثبات و تداوم کشتیرانی است. در چنین چارچوبی، هرمز می‌تواند از یک «تهدید» به یک «مزیت مذاکره» تبدیل شود. واقعیت این است که ایران در شرایطی قرار دارد که بیش از هر زمان دیگری به استفاده هوشمندانه از ظرفیت‌های ژئوپلیتیکی خود نیازمند است. اقتصاد ایران، تجارت خارجی و روابط منطقه‌ای کشور به ثبات نیاز دارد. در چنین شرایطی، تنگه هرمز باید بخشی از راهبرد افزایش قدرت ملی باشد، نه ابزاری برای تشدید ناخواسته بحران‌ها. البته این سخن به معنای چشم‌پوشی از حقوق یا منافع امنیتی ایران نیست. هیچ کشوری نمی‌تواند در برابر تهدیدهای جدی علیه امنیت و حاکمیت خود بی‌تفاوت باشد. مسئله، اصل استفاده از قدرت نیست؛ مسئله، زمان، هدف، سطح و شیوه استفاده از آن است. اگر تهدیدی واقعی علیه ایران شکل بگیرد، طبیعی است که جمهوری اسلامی باید ابزارهای لازم برای دفاع از خود را در اختیار داشته باشد. اما بین «داشتن گزینه» و «استفاده از گزینه» فاصله‌ای بسیار مهم وجود دارد.

شورای شهر؛ اتاق شیشه‌ای یا پشت‌پرده‌ای از سکوت

صدای خاوران-اگر برخی اعضای فعلی، به هر دلیل حقوقی یا انتخاباتی، صلاحیت‌شان احراز نشده و امکان حضور در دوره بعد را نداشته باشند، مسئولیت آنان کم نمی‌شود؛ سنگین‌تر می‌شود. پایان یک دوره، مجوز رها کردن وظایف نیست. اتفاقاً فرصتی است تا کسانی که دیگر درگیر رقابت انتخاباتی نیستند، با صراحت بیشتری از حقوق مردم دفاع کرده، موانع را افشا کنند و کارنامه خود را شفاف‌تر در معرض قضاوت شهروندان بگذارند. امروز مردم کاشمر گزارش کار می‌خواهند. نمایش نمی‌خواهند؛ نتیجه می‌خواهند. جلسه پشت جلسه نمی‌خواهند؛ اثر تصمیم‌ها را در خیابان، محله و زندگی خود می‌خواهند. انتشار ماهانه دستور جلسات و مصوبات، ارائه گزارش از وضعیت اجرای تصمیم‌ها، اعلام عمومی حضور و غیبت اعضا، شفاف‌سازی درباره هزینه‌ها و حق‌الجلسات، و تشریح پیگیری‌های شورا، اقدام ویژه یا امتیازی برای مردم نیست؛ این‌ها حداقل وظایف نهادی است که با رأی مرد م و از جیب مردم اداره می‌شود.

یک کلمه؛ ۱۵۰ سال انتظار برای حکومت قانون

یک کلمه؛ ۱۵۰ سال انتظار برای حکومت قانون

صدای خاوران-امروز، یکصد و بیست سال پس از فرمان مشروطه و یکصد و پنجاه سال پس از نگارش رساله‌ی «یک کلمه»، هم‌چنان بر سر همان چهارراه تاریخی ایستاده‌ایم. توسعه، عدالت، سرمایه‌گذاری، اعتماد عمومی، کاهش مهاجرت نخبه‌گان، تعامل سازنده با جهان و حتی امنیت پایدار، همگی از یک سرچشمه سیراب می‌شوند: حکومت قانون. شاید بزرگ‌ترین پیام مستشارالدوله برای نسل امروز همین باشد که هیچ جامعه‌ای با قهرمانان نجات پیدا نمی‌کند؛ ملت‌ها را نهادهای مستقل، قانون عادلانه و اجرای برابر آن می‌سازد. قانون، اگر برای همه نباشد، برای هیچ‌کس نخواهد ماند. و چه تلخ است که پس از گذشت یکصد و پنجاه سال، هنوز می‌توان تاریخ معاصر ایران را با همان عنوان رساله کوچک یوسف‌خان‌ مستشارالدوله روایت کرد؛ «یک کلمه». زیرا هنوز مهم‌ترین مطالبه ایرانیان، نه واژه‌ای تازه، بلکه تحقق همان واژه کهن است؛ قانونی که بر فراز همه بایستد، نه در خدمت برخی و نه علیه برخی. روزی که این رؤیا محقق شود، شاید بتوان گفت قطار مشروطه، پس از یک و نیم قرن، سرانجام به مقصد رسیده است. به ایستگاه "یک کلمه": قانون

 ققنوسِ اقتصاد از آتش تورم برنمی‌خیزد

صدای خاوران-پول، فقط وسیله مبادله نیست؛ نشانه اعتماد یک جامعه به نظام اقتصادی و حقوقی خود است. کشوری که ارزش پولش پیوسته فرسوده می‌شود، با شعار و پروژه جان نمی‌گیرد. "اقتصاد زمانی دوباره قد می‌کشد که قانون، پول و اعتماد عمومی در یک مسیر قرار بگیرند.

آقایان نماینده، گریه نکنید، بمیرید!

آقایان نماینده، گریه نکنید، بمیرید!

صدای خاوران-این همه غفلت و بی‌خبری برای یک نماینده مجلس قابل تصور نیست! آیا جناب ایشان مشکلات ریز و درشت مملکت را ندیده و از آن خبر ندارد، یا بی‌حجابی را از همه‌ی آن‌ها مهمتر می‌داند؟! وی نمی‌داند تورم و گرانی سرسام آور شده است و در این سرزمین پدرانی هستند که شب‌ها دیر به خانه می‌آیند تا با فرزندان گرسنه‌ی خویش چشم در چشم نشوند و هستند مادرانی که برای سیر کردن شکم فرزندان خود تن فروشی می‌کنند! آیا ایشان خبر دارند که همه روزه در جای جای این سرزمین جان‌های عزیزی ستانده می‌شود؟ در یک سو خون افراد بی‌گناه بر آسفالت بی‌کیفیت جاده‌های غیراستاندارد می‌ریزد و آن سوی دیگر دریا که باید محل آسودگی و آرامش خاطر باشد چون اژدهایی وحشتناک جوانان را به کام مرگ می‌کشد!

“جنگ” یا “مذاکره”؛ اسلام کدام را برمی‌گزیند؟

“جنگ” یا “مذاکره”؛ اسلام کدام را برمی‌گزیند؟

صدای خاوران-در منطق اسلام، جنگ زمانی معنا و مشروعیت پیدا می‌کند که تجاوزی رخ داده باشد، حقی پایمال شده باشد، امنیت جامعه در معرض تهدید قرار گرفته باشد و راه‌های مسالمت‌آمیز برای رفع بحران به بن‌بست رسیده باشد. در غیر این‌صورت، اصل بر پرهیز از درگیری و تلاش برای برقراری آرامش و صلح است. تاریخ بشر پر است از جنگ‌هایی که نه برای دفاع از انسان، بلکه برای سلطه، غارت، توسعه‌طلبی و تحقیر ملت‌ها به راه افتاده‌اند. این‌گونه جنگ‌ها از نگاه اسلام نه‌تنها مشروع نیستند، بلکه آشکارا برخلاف روح تعالیم دینی‌اند. اسلام هرگز جنگ را ابزار کشورگشایی، قتل‌عام یا تحمیل اراده بر ملت‌ها نمی‌داند. آنچه در اسلام مشروع شمرده می‌شود، دفاع از جان، سرزمین، استقلال، عزت و حقوق مردم است. بر همین اساس، آمادگی دفاعی و برخورداری از قدرت بازدارندگی برای یک جامعه مستقل، نشانه جنگ‌طلبی نیست؛ بلکه نشانه عقلانیت، آینده‌نگری و صیانت از امنیت ملی است.  

«علی‌الاصول»، دستاویزی برای مخالفت با تفاهم

«علی‌الاصول»، دستاویزی برای مخالفت با تفاهم

صدای خاوران: به هر حال تندروها در حالی به هتاکی و اهانت به مسئولان و تیم مذاکره‌کننده ادامه می‌دهند که آقای غلامعلی حدادعادل، پدر همسر مقام معظم‌رهبری در همین خصوص اظهار می‌دارد: فهم من این است که حضرت آیت‌الله سیدمجتبی خامنه‌ای از زمان آغاز رهبری، دائم مردم را به حفظ وحدت توصیه کردند و چطور ممکن است که بیانیه‌ای صادر کنند که سبب تفرقه شود و معلوم است که برداشت غلطی از این بیانیه صورت گرفته است. مقام معظم رهبری مذاکرات و مذاکرات حضوری را نفی نمی‌کنند. از این بیانیه کجایش اختلاف درمی‌آید یعنی بگوییم چرا مذاکره می‌کنید؟ خود ایشان گفته مذاکره کنید. چرا این‌هایی که مذاکره می‌کنند خیانت کردند، وطن‌فروشی کرده‌اند، بد کرده‌اند؟ از کجای بیانیه این حرف‌ها درمی‌آید؟

برچسب ها