“جنگ” یا “مذاکره”؛ اسلام کدام را برمیگزیند؟
«علیالاصول»، دستاویزی برای مخالفت با تفاهم
آزادگی یا فرهنگِ گداپروری؟
وقتي ناترازي بودجه، بحران طبيعي را به فاجعه تبديل ميکند
«شور» یا «نوحه» اصیل؛
از عزای رهبر معظم تا واهمه تندروها از تفاهم
ارتباط دوسویه و حکمرانی مشارکتی؛ راهبرد اصلی مدیریت شهری در کهن شهر کاشمر
“مطالبهگری” یا “خودنمایی سیاسی”؟
کاشمر و توسعه پایدار شهری؛ برنامهای واقعی یا شعاری تکراری؟
کاشمر در محاصره گرمای شهری؛
صدای خاوران-در منطق اسلام، جنگ زمانی معنا و مشروعیت پیدا میکند که تجاوزی رخ داده باشد، حقی پایمال شده باشد، امنیت جامعه در معرض تهدید قرار گرفته باشد و راههای مسالمتآمیز برای رفع بحران به بنبست رسیده باشد. در غیر اینصورت، اصل بر پرهیز از درگیری و تلاش برای برقراری آرامش و صلح است. تاریخ بشر پر است از جنگهایی که نه برای دفاع از انسان، بلکه برای سلطه، غارت، توسعهطلبی و تحقیر ملتها به راه افتادهاند. اینگونه جنگها از نگاه اسلام نهتنها مشروع نیستند، بلکه آشکارا برخلاف روح تعالیم دینیاند. اسلام هرگز جنگ را ابزار کشورگشایی، قتلعام یا تحمیل اراده بر ملتها نمیداند. آنچه در اسلام مشروع شمرده میشود، دفاع از جان، سرزمین، استقلال، عزت و حقوق مردم است. بر همین اساس، آمادگی دفاعی و برخورداری از قدرت بازدارندگی برای یک جامعه مستقل، نشانه جنگطلبی نیست؛ بلکه نشانه عقلانیت، آیندهنگری و صیانت از امنیت ملی است.