چشم‌انتظاری افکارعمومی برای خروج پرونده‌های بزرگ از کما

صدای خاوران-نخستین پرونده داغ روی میز، طرح جامع گردشگری زیارتگاه سیدمرتضی(ع) است. سال‌هاست مدیران خرد و کلان، عنوان دهان‌پرکن «دومین شهر زیارتی استان» را پشت بلندگوها تکرار می‌کنند، بی‌آنکه ورودی و پیرامون این قطب معنوی کمترین تناسبی با چنین عنوانی داشته باشد. مسافران و زائرانی که پای در این بارگاه می‌گذارند، به جای حس آرامش و رفاه، با بحران اسکان، آشفتگی بصری، بهداشت نابسامان و معضل دیرپای سیستم فاضلاب و پساب‌های رهاشده روبه‌رو می‌شوند. بله، در چارت اداری متولی این طرح اداره اوقاف و امورخیریه و شهرداری است، اما تاریخ نشان داده ارجاع امور به اداره‌کل‌های استانی فرجامی جز فرسایش و بایگانی ندارد. مردم، فرماندار را رئیس عالیه شهرستان می‌دانند؛ انتظار بحق افکارعمومی تشکیل یک کارگروه عملیاتی با اختیارات تام و جدول زمان‌بندی شفاف است تا سرانجام تکلیف این منطقه گردشگری یک‌بار برای همیشه از باتلاق وعده‌ها رها شود.

نیم قرن انتظار؛ بر میانه امید و نومیدی

صدای خاوران-ادبیات معاصر ایران بارها با تنهایی انسان، آزادی، عدالت، استبداد، عشق،مبارزه، مرگ، امید و شکست روبه‌رو شده است. ادبیات به ما یاد داده حتا در طولانی‌ترین شب‌ها، و در تاریک‌ترین اتاق نیز می‌توان پنجره‌ای را تصور کرد. تاریخ نیز همین کار را کرده است. فلسفه پرسیدن را به ما آموخته؛ هنر، دیدن را؛ ادبیات، احساس کردن را؛ و تاریخ، به خاطر آوردن را. شاید به همین دلیل است که جامعه ایرانی، با همه شکست‌هایش، هنوز جامعه‌ای پرسش‌گر باقی مانده است. اما امید همیشه پیروز نیست. با این همه، نباید رمانتیک و ناامید باشیم. امید به‌خودی‌خود پیروز نمی‌شود. جامعه می‌تواند امیدوار باشد و سال‌ها شکست بخورد. می‌تواند آگاه باشد و هم‌چنان فقیر بماند. می‌تواند آرمان آزادی داشته باشد و هم‌چنان با محدودیت زندگی کند؛ چنان‌که یک و نیم قرن است، در انتظار و با بیم و امید زیسته‌ایم. تاریخ ایران، تاریخ پیروزی‌های کامل نیست؛ تاریخ تلاش‌های ناتمام است. و شاید این تعبیر از همه دقیق‌تر باشد: "ما بارها شکست خورده‌ایم، اما هرگز کاملاً تسلیم نشده‌ایم." هر شکست، بخشی از جامعه را به این نتیجه رسانده که باید دوباره راهی برای ادامه پیدا کند. گاهی در سیاست، گاهی در ادبیات، گاهی در مهاجرت، گاهی در دانشگاه، گاهی در هنر و گاه در سکوتی که در ظاهر سکوت است اما در درون خود، بلندترین و هول‌انگیزترین فریادها را دارد.

«خیابان»، سرمایه ملی یا میدان تسویه حساب انتخاباتی؟

صدای خاوران- امروز بیش از هر زمان دیگری به خیابانی نیاز داریم که در آن می‌توان از کشور دفاع کرد، اما برای دفاع از کشور به دیگری توهین نکرد. می‌توان دولت را نقد کرد، اما دولت را دشمن مردم ندانست. می‌توان با مذاکره مخالف بود، اما مذاکره‌کننده را خائن نخواند. می‌توان با سیاستی مخالف بود، اما مخالف آن سیاست را دشمن ایران معرفی نکرد. و می‌توان در دفاع از امنیت کشور به خیابان آمد، بدون آنکه خیابان را علیه بخشی از جامعه به کار گرفت. اما اگر تجمعی با «مرگ بر ترامپ» و «مرگ بر نتانیاهو» آغاز شود، اما سرانجام شعارش به «مرگ بر این مسئول» و «مرگ بر آن مسئول» برسد، باید از خود بپرسیم چه اتفاقی افتاده است. چگونه میدان مقابله با دشمن خارجی به میدان تسویه‌حساب داخلی تبدیل شده است؟ چگونه «وحدت» به ابزاری برای حذف مخالف تبدیل شده است؟ و چگونه خیابانی که می‌توانست تصویر همبستگی یک ملت را به نمایش بگذارد، به صحنه رقابت سیاسی و انتخاباتی تبدیل شده است؟ پاسخ به این پرسش‌ها برای آینده ایران اهمیت زیادی دارد. زیرا وقتی فقط یک جریان سیاسی در آن حق حضور، سخن گفتن و تعیین شعار داشته باشد، دیگر خیابانِ مردم نیست؛ میدان میتینگ سیاسی و انتخاباتی است.

نه اختلاس، نه ورشکستگی

صدای خاوران-صندوق قرض‌الحسنه مخزن پول نقد و سرمایه در گردش است. اینکه مدیری به پشتوانه سپرده‌های نقدی امانات مردم، به سمت تملک املاک، آپارتمان یا ویلا حرکت کند یا حساب‌ها را به وثیقه‌ای برای خریدهای راکد تبدیل سازد، خطایی فاحش و ممنوع است. علاوه بر این، وام‌فروشی‌هایی که در این چند سال رواج پیدا کرد، ساختار اقتصادی شهر را به لرزه درآورد؛ فردی با ۳ میلیارد تومان آورده و از طریق گردش‌های صوری و چرخش مکرر امتیاز وام صندوق، دارایی نامشروع خود را به ۲۰ میلیارد تومان رساند، در حالی که صندوق در این فرآیند نه‌تنها سودی نبرد، بلکه منابع نقدی خود را تهی کرد.

شماره 622نشریه آوای کاشمر

تنگه هرمز، سرمایه‌ای که نباید بیهوده مصرف شود

صدای خاوران-ایران برای افزایش قدرت چانه‌زنی خود در برابر قدرت‌های بزرگ و کشورهای منطقه، به ابزارهایی بیش از توان نظامی نیاز دارد. جغرافیا یکی از مهم‌ترین این ابزارهاست. تنگه هرمز به ایران امکان می‌دهد در مذاکرات منطقه‌ای و بین‌المللی، وزن بیشتری داشته باشد؛ اما این وزن زمانی افزایش می‌یابد که ایران بتواند نشان دهد امنیت هرمز برای همه مهم است و ایران نیز در صورت تأمین منافع مشروع و امنیت خود، خواهان ثبات و تداوم کشتیرانی است. در چنین چارچوبی، هرمز می‌تواند از یک «تهدید» به یک «مزیت مذاکره» تبدیل شود. واقعیت این است که ایران در شرایطی قرار دارد که بیش از هر زمان دیگری به استفاده هوشمندانه از ظرفیت‌های ژئوپلیتیکی خود نیازمند است. اقتصاد ایران، تجارت خارجی و روابط منطقه‌ای کشور به ثبات نیاز دارد. در چنین شرایطی، تنگه هرمز باید بخشی از راهبرد افزایش قدرت ملی باشد، نه ابزاری برای تشدید ناخواسته بحران‌ها. البته این سخن به معنای چشم‌پوشی از حقوق یا منافع امنیتی ایران نیست. هیچ کشوری نمی‌تواند در برابر تهدیدهای جدی علیه امنیت و حاکمیت خود بی‌تفاوت باشد. مسئله، اصل استفاده از قدرت نیست؛ مسئله، زمان، هدف، سطح و شیوه استفاده از آن است. اگر تهدیدی واقعی علیه ایران شکل بگیرد، طبیعی است که جمهوری اسلامی باید ابزارهای لازم برای دفاع از خود را در اختیار داشته باشد. اما بین «داشتن گزینه» و «استفاده از گزینه» فاصله‌ای بسیار مهم وجود دارد.

  عبور از بحران بیکاری در کاشمر 

صدای خاوران-رئیس اداره صمت کاشمر،با تأکید بر نقش بانوان در اشتغال خانگی عنوان کرد: سال گذشته بیش از ۷۵ درصد اعتبارات مشاغل خانگی در حوزه طرح‌های مرتبط با اداره صنعت، معدن و تجارت قرار گرفت و حدود ۴۲ درصد اشتغال ثبت‌شده در سامانه نیز به این حوزه اختصاص داشت. ملکی همچنین اذعان داشت: حدود ۹۸ درصد اعتبارات حوزه مشاغل خانگی به طرح‌های مربوط به بانوان اختصاص یافته و این رویکرد در سال جاری نیز ادامه خواهد داشت. ملکی، پایانه صادراتی را یکی از فرصت‌های مهم سرمایه‌گذاری در شهرستان دانست و بیان داشت: ایجاد آن با هدف تکمیل زنجیره ارزش، کاهش هزینه‌های صادرات و افزایش ارزش افزوده محصولات می‌تواند به توسعه اقتصادی کاشمر کمک کند.

مرکز آموزش عالی کاشمر؛ قطب امید یا نماد شکست

 رکود ۱۰ ساله؛ اعتراف تلخ فرماندار به «خمودگی مدیریتی» فرماندار کاشمر، در مواجهه با نگرانی‌ها از احتمال تعطیلی مرکز یا ممنوعیت جذب رشته‌ها، با نگاهی واقع‌گرایانه اما تلخ، وضعیت را محصول یک روند طبیعی دانست. محمد قربانی با اشاره به این‌که بیش از۱۰ سال از افتتاح این مرکز می‌گذرد، تأکید کرد: ما هیچ توسعه ساختاری، […]

شماره 621 نشریه آوای کاشمر