بایگانی‌ها اسلایدر اصلی - صفحه 4 از 116 - پایگاه خبری تحلیلی صدای خاوران

“جنگ” یا “مذاکره”؛ اسلام کدام را برمی‌گزیند؟

صدای خاوران-در منطق اسلام، جنگ زمانی معنا و مشروعیت پیدا می‌کند که تجاوزی رخ داده باشد، حقی پایمال شده باشد، امنیت جامعه در معرض تهدید قرار گرفته باشد و راه‌های مسالمت‌آمیز برای رفع بحران به بن‌بست رسیده باشد. در غیر این‌صورت، اصل بر پرهیز از درگیری و تلاش برای برقراری آرامش و صلح است. تاریخ بشر پر است از جنگ‌هایی که نه برای دفاع از انسان، بلکه برای سلطه، غارت، توسعه‌طلبی و تحقیر ملت‌ها به راه افتاده‌اند. این‌گونه جنگ‌ها از نگاه اسلام نه‌تنها مشروع نیستند، بلکه آشکارا برخلاف روح تعالیم دینی‌اند. اسلام هرگز جنگ را ابزار کشورگشایی، قتل‌عام یا تحمیل اراده بر ملت‌ها نمی‌داند. آنچه در اسلام مشروع شمرده می‌شود، دفاع از جان، سرزمین، استقلال، عزت و حقوق مردم است. بر همین اساس، آمادگی دفاعی و برخورداری از قدرت بازدارندگی برای یک جامعه مستقل، نشانه جنگ‌طلبی نیست؛ بلکه نشانه عقلانیت، آینده‌نگری و صیانت از امنیت ملی است.

«علی‌الاصول»، دستاویزی برای مخالفت با تفاهم

آزادگی یا فرهنگِ گداپروری؟

سيلاب کوهسرخ؛

وقتي ناترازي بودجه، بحران طبيعي را به فاجعه تبديل ميکند

از “گرانی” تا “اعتراض”

صدای خاوران-در این هشت‌روز هفته که با تلاش انسدادگرایان برای تداوم قطع اینترنت؛ گویی پیش به سوی کره‌شمالی شدن داشتیم، وزارت ارتباطات مانند همیشه گفت؛ در این زمینه تصمیم‌گیر نیست. شورای عالی اطلاع‌رسانی دولت نیز، همه‌چیز را به آینده‌ای مبهم سپرد. در این بین انگار کسی حتی برای لحظه‌ای هم از گوشه ذهنش نگذشت که هرروز قطعی اینترنت، خسارت‌های میلیاردی به کسب‌وکارهایی وارد می‌کند که با کمک اینترنت توانسته‌اند راه باریکی از تنفس را در اقتصاد رنجور و شکننده ایران باز کنند. ما هم به تبعات روایت یک‌طرفه رسانه‌ها بالاخص صداوسیما و تأثیر آن در تحریک خشم به‌جای اقناع و هم‌چنین لزوم دست برداشتن این رسانه و نیز برخی رسانه‌های دولتی از تحقیر معترضان و لزوم پذیرش «اعتراض» برای «تغییر» کاری نداریم اما کارشناسان حوزه ارتباطات معتقدند؛ تداوم قطع راه‌های ارتباطی اگر برای حفظ امنیت جانی شهروندان هم بوده، می‌تواند به امنیت روانی به عنوان یکی از زیرشاخه‌های مفهوم کلی امنیت آسیب برساند.

وقتی شورای شهر کاشمر از «پاسخگویی» می‌گریزد

پنهان‌کاری در سایه سکوت

صدای خاوران-عجیب‌تر از همه، فقدان هرگونه ارتباط رسانه‌ای رسمی است. آیا تاکنون فکر کرده‌اید چرا در طول این مدت، حتی "یک کنفرانس خبری" رسمی و جدی برای تبیین عملکرد و پاسخ به شبهات برگزار نشده است؟ سخنگوی شورا و سایر اعضا، با خودداری از برگزاری جلسات پرسش و پاسخ، عملاً اعلام کرده‌اند که مردم شایستگی دانستن جزئیات مسائل مدیریت شهری را ندارند. این رفتار، نوعی «تحقیر» افکارعمومی و فرار از شفافیت است که در شأن اعضای شورا نیست.

از اعتماد تا فریب در دنیای مجازی

الگوبرداری جوانان کاشمری از اینفلوئنسرهای معیوب؛

صدای خاوران-فضای مجازی، با وجود تسهیل ارتباطات، یک شمشیر دو لبه است که می‌تواند به بهای سنگین سلامت روانی و کیفیت روابط اجتماعی تمام شود. آسیب اصلی در این بستر، پدیده‌ی «بیگانگی» یا «الینه شدن» است؛ جایی که تعاملات واقعی با دنیای مجازی جایگزین شده و افراد، به‌خصوص نسل جوان، در انزوا فرو می‌روند و مرجعیت خود را به اینفلوئنسرهای معیوب می‌سپارند که اغلب زندگی‌شان مبتنی بر توهم و نمایش است. این تقلید از الگوهای نادرست، زمینه‌ساز آسیب‌های رفتاری و روانی عمیق در مخاطبان می‌شود. از منظر روانکاوی، این فضا به دلیل فقدان کنترل و ناشناخته بودن کاربران، تبدیل به محلی برای تخلیه هیجانات سرکوب‌ شده و اشاعه اطلاعات غیرموثق می‌شود که این امر نه‌تنها تنش‌های اجتماعی را افزایش می‌دهد، بلکه ساختار خانواده‌ها و عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان را نیز به‌شدت مختل می‌سازد؛ بنابراین، هوشیاری فعال و آگاهی مستمر در مواجهه با این محیط، تنها راهکار برای حفظ اصالت فردی و سلامت جمعی است.

سود حذف ارز ترجیحی به جیب چه کسانی واریز شد؟!

صدای خاوران-ابهام اصلی از آنجا آغاز می‌شود که فاصله معناداری میان هزینه واقعی تولید یا واردات برخی کالاها با قیمت عرضه‌ شده در بازار ایجاد شد؛ فاصله‌ای که منجر به شکل‌گیری سودهای قابل‌توجه و بعضاً غیرمتعارف می‌گردد. پرسش افکارعمومی این است که چگونه به یک‌باره انبارها و قفسه‌های خالی بعد از تغییر قیمت‌ها پُر شدند و به وفور در دسترس مردم قرار گرفت. به راستی این مازاد قیمتی دقیقاً در کدام بخش از زنجیره تأمین انباشته شد و چرا سازوکار شفافی برای رصد و مدیریت آن وجود نداشت. بدیهی است این سود ناگهانی در برخی از کالاهای اساسی که با ارز ترجیحی خریده شد و با ارز آزاد به مردم داده شد به جیب مردم عادی نرفت!! بلکه به نظر می‌رسد خلأهای نظارتی و فضای روانی ناشی از تصمیمات اقتصادی، زمینه را برای فعالیت‌های سوداگرانه و واسطه‌گری نامولد فراهم کرد.

پنج گنج؛ فضایلی که فضیلت نیستند

صدای خاوران ـ در گذشته‌های دور، دانش بشری گستره و ژرفای امروز را نداشت. منابع مکتوب اندک بود و وسایل ارتباط جمعی بسیار محدود. از این‌رو شمار افراد آگاه و باسواد جامعه کم بود و آنان را حکیم یا دانشمند می‌خواندند. با اختراع کاغذ، پیدایش صنعت چاپ، گسترش ترجمه و پیدایش رسانه‌های نو، راه‌های دسترسی به دانش آسان‌تر شد. اعجاز دانش دیجیتال و اینترنت، مرزهای دانایی را در هم شکست، و اینک تمام معارف بشری در دسترس همگان است.

خانواده در دست انداز قانون

ذهن خیلی از مسئولین و دغدغه‌مندان متوجه وضعیت نظام و جایگاه خانواده است. در چندسال اخیر روند کاهش نرخ موالید و همچنین نزول آمار ازدواج و افزایش وقوع طلاق، باعث شده متولیان نظام حقوقی با وضع قوانین مختلف سعی در تاثیرگزاری بر این روند داشته و تلاش برای معکوس نمودن آن نمایند

کاشمر، از اصالت تا آوارِ بی‌هویتی

هنگامی که هویت یک شهر، ریشه در اقلیم، معماری اصیل و میراث فرهنگی‌اش دارد، هرگونه تعرض به این اصالت، نه یک تغییر ساده، بلکه یک عمل تخریبی علیه حافظه‌ جمعی و تعلق خاطر شهروندان است. وضعیت امروز کاشمر، تصویری عریان از این آسیب است. شهری که میراثی غنی در فرهنگ و هنر دارد، نباید شاهد […]

دانشگاه دولتی کاشمر‌ رادریابید

صدای خاوران- توسعه، در نگاه نخست، مفهومی همه‌جانبه و پایدار است؛ مفهومی که در جوامع در حال‌گذار، اغلب با حرکتی کُند، نامتوازن و دیربازده همراه می‌شود. با این حال، همین حرکت کند نیز نشانه‌ها و شاخص‌هایی دارد که تابعی از پتانسیل‌های مادی و معنوی هر منطقه است. جمعیت، اقلیم، منابع آب، محیط‌زیست، کشاورزی و ذخایر معدنی، از عناصر مادی توسعه‌اند؛ و در مقابل، مدیران کارآمد، نخبگان علمی، دانشگاهیان و شخصیت‌های اثرگذار اجتماعی و فرهنگی، سرمایه‌های معنوی هر جامعه را شکل می‌دهند.

شورا جای ادعا نیست؛ میدان اهل‌فن است

صدای خاوران-مشکل اینجاست که وقتی اهل‌فن ثبت‌نام نمی‌کنند، صندلی خالی نمی‌ماند. سریع‌تر از آن‌چه فکرش را کنید پُر می‌شود؛ اما توسط کسانی که شهر را فقط از پشت شیشه خودرو و ایام انتخابات می‌بینند. همان‌هایی که تا دیروز در هیچ جلسه و هیچ تصمیم شهری دیده نمی‌شدند، امروز ناگهان در قامت «منجی شهر» و «مصلح اجتماعی» ظاهر می‌شوند. و عجیب نیست که نتیجه، دوره‌ای می‌شود که در آن کسی پاسخ‌گو نیست، کسی برنامه‌ای ندارد، و همه فقط به‌دنبال گذران چهارسال هستند. این یک هشدار انتخاباتی نیست؛ هشدار برای حفظ شهری است که دیگر توانِ یک دوره اشتباه دیگر را ندارد.