یک فعال حوزه گردشگری، با اشاره به پتانسیلهای عظیم کشور در صنعت توریسم، اظهار داشت: اقامتگاههای بومگردی بهعنوان یکی از ارکان توسعه پایدار، نقشی انکارناپذیر در ایجاد اشتغال برای روستاییان و شکوفایی گردشگری مناطق مختلف ایفا میکنند.
محمد طاهریان در تشریح اهمیت این اقامتگاهها گفت: راهاندازی یک بومگردی نیازمند بهرهگیری از نیروی انسانی بومی است. درحالیکه هتلها معمولاً به نیروهای متخصص شهری تکیه دارند، بومگردیها بر حضور و فرهنگ ساکنان همان روستا استوار هستند. این ویژگی باعث میشود تا اشتغال مستقیماً برای اعضای خانواده صاحب اقامتگاه و همسایگان آنها فراهم شود.
طاهریان احیای صنایعدستی و تولیدات محلی را از دیگر مزایای برجسته این واحدها دانست و تصریح کرد: یکی از جذابیتهای اصلی اقامتگاههای بومگردی، نمایش سبک زندگی و فرهنگ اصیل ایرانی به مسافران است. گردشگران تمایل زیادی به خرید سوغات و آثار هنری دارند و همین امر باعث میشود تا هنرمندان و صنعتگران روستایی که شاید فعالیتشان متوقف شده بود، دوباره به چرخه کار بازگردند.
این فعال گردشگری افزود: رونق دوباره بافندگی فرش، دوخت گیوه، سفالگری و تولید خوراکیهای ارگانیک و محلی، بازار فروش مستقیمی را برای این تولیدات فراهم میکند.
وی در ادامه به موضوع مهاجرت و تثبیت جمعیت در روستاها پرداخت و بیان کرد: زمانی که یک روستا صاحب یک اقامتگاه بومگردی فعال میشود، اقتصاد آن روستا دچار تحول و چرخش میشود. جوانانی که به دلیل نبود شغل به کلانشهرها مهاجرت میکردند، با دیدن افق روشن شغلی در زادگاه خود، انگیزه ماندن پیدا میکنند.
طاهریان خاطرنشان کرد: این پدیده باعث حفظ بافت سنتی روستاها و جلوگیری از تخریب خانههای قدیمی میشود، زیرا برای تبدیل این خانهها به اقامتگاه، مرمت و بازسازی آنها در دستور کار قرار میگیرد.
وی در پایان با اشاره به بعد فرهنگی این اقامتگاهها گفت: بومگردیها تنها مکانی برای خواب نیستند، بلکه سفیران فرهنگی منطقه محسوب میشوند. میزبانان بومی که خود آشنای کامل با آدابورسوم، موسیقی و غذاهای سنتی هستند، این فرهنگ را به گردشگران منتقل میکنند. این تبادل فرهنگی نهتنها باعث غرور ملی و تقویت هویت منطقه میشود، بلکه تصویری زیبا و ماندگار از شهرستان چناران در ذهن مسافران داخلی و خارجی ثبت میکند.
