اگر دردم یکی می‌بود، چه می‌بود؟
اگر دردم یکی می‌بود، چه می‌بود؟

از وقتي کرونا در کشور ما بروز پيدا کرد، کارشناسان اعلام کردند که بهترين راه مبارزه با آن، پيشگيری است که همان در خانه نشستن است.

با بروز کرونا، همه کشورهای دنیا با رکود اقتصادي مواجه شد و احيانا امسال يکي از پررکودترين سال‌هاي دنيا خواهد بود ولي در کشور ما درد بيش از يکي است. ما درد مضاعفي داريم، که آن درد تحريم غيرانساني و ظالمانه آمريکاست. وقتي کشورمان دچار تحريم شد، مشخص شد که گویی در دنيا هيچ‌قانوني حاکم نيست، يعني سازمان‌هاي بين‌المللي از جمله شوراي امنيت و سازمان ملل بيشتر براي تامين نظرات قدرت‌هاي بزرگ به‌وجود آمده‌اند.

ما تحريم بين‌المللي نيستيم، يعني شوراي امنيت عليه ما مثل گذشته تحريمي اعمال نکرده بلکه با برجام، همه تحريم‌هاي بین المللی گذشته برداشته شده، اما انسان قلدري به نام ترامپ، ايران را تحريم و زير توافق بين‌المللي زد و همه کشورهاي دنيا را تهديد کرد که اگر با ايران ارتباط داشته باشيد ايالات متحده ارتباطش را با آن کشورها قطع خواهد کرد. اين درد به مراتب از درد کرونا براي کشور ما سنگين‌تر و بدتر است. از يک طرف کرونا باري را بر همه عالم تحميل کرده و از طرف ديگر، تحريم‌ها که بيش از دو سال است دارد کم‌کم ما را به مشکلات سنگيني مبتلا مي‌کند. در اين شرايط، به‌نظر مي‌رسد در مرحله اول بايد از نظرات کارشناسي انديشمندان و دانشمندان داخلي و خارجي که ايران و نظام ما را قبول دارند، استفاده کنيم. دوم خيريني که در اين کشور کم هم نيستند و تعدادشان فراوان است و در خيلي جاها کمک‌هايي در مراسم‌هايي مثل محرم و رمضان انجام مي‌دهند، زکات مالشان را بدهند و با هماهنگي و همدلي کاري کنند که خدمات و انفاق مومنانه‌اي که تعبير رهبري انقلاب بود، در کشور تحقق پيدا کند. مسلماني به “خدمت به مردم” است آنهم مردمي که الان با همه وجود گرفتارند. موضوع سوم قدم‌هايي است که دولت برداشته اما وضعيت دولت از نظر اقتصادي نامناسب است. من با چهار دوره ای که در مجلس بودم، با همه نوع بودجه کم درآمد و پردرآمد آشنايي دارم.

دولت اکنون در شرايطي نيست که در حد انتظار، به مردم کمک کند. دولت قبول دارد که حق با مردم است و مردم شرايط سختي دارند ولي درآمدي هم ندارد. وقتي درآمد نفت مان بسيار پايين است و درآمد اصلي‌مان هم نفت است و در اثر رکود، دريافت ماليات ممکن نيست و وقتي در اثر عدم واردات و صادرات ، حقوق گمرکي و سود بازرگاني به بودجه دولت نمي‌آيد، دولت ديگر درآمد آنچناني ندارد. در اين شرایط بانک‌ها بايد پيشقدم شوند. معني ندارد بانکي علیرغم مصوبات دولت، ادعا کند تا مديرعاملش دستور ندهد، مصوبه‌اي را انجام نمي‌دهد.

امروز‌ يکي از دغدغه‌هاي مردم، قبوض آب و برق و گاز است و با توجه به اينکه بايد بهداشت بيشتري رعايت کنند آب بيشتري هم مصرف مي‌کنند. دولت بايد به مردم مهلت دهد ولي در عين حال بايد نرخ قبض‌ها را هم کاهش دهد تا مردم احساس آرامش بيشتري کنند. ظلمي که امروز به ملت ايران مي‌شود، در دنيا بي‌سابقه است و این ظلم بايد در همه رسانه‌ها به دنيا اعلام گردد تا ماهيت استکبار جهاني مشخص شود. ضمن اينکه خود مردم بايد مراقب همنوعانشان باشند.

  • نویسنده : محمدرضا خباز - نماینده ادوار مجلس
  • منبع خبر : صدای خاوران